12 سپتامبر 2024- بر اساس تحقیق ارائه شده در نشست سالانه انجمن اروپایی مطالعه دیابت(EASD- مادرید، اسپانیا 9 تا 13 سپتامبر) ، درمان با سماگلوتاید و یا تیرزپاتید منجر به کاهش وزن قابل توجه و بهبود کنترل قند خون در افراد مبتلا به دیابت نوع 1که دارای اضافه وزن یا چاقی هستند، می شود.

این دو داروی نسبتا جدید برای درمان دیابت نوع 2 و کاهش وزن تایید شده اند. در دیابت نوع 2، آنها به بدن کمک می کنند تا در صورت نیاز انسولین بیشتری تولید کند. آنها همچنین میزان گلوکز تولید شده توسط کبد را کاهش می دهند و هضم غذا را کُند می کنند که همه اینها به کاهش سطح قند خون کمک می کند.در حالی که آنها برای درمان دیابت نوع 1(T1D) تایید نشده اند، به طور فزاینده ای برای این منظور تجویز می شوند- به طور معمول در بیمارانی که با اضافه وزن یا چاقی زندگی می کنند.

دکتر Janet Snell-Bergeon، رهبر این مطالعه، از پردیس پزشکی دانشگاه کلرادو Anschutz، Aurora، می‌گوید: برخی از مکانیسم‌هایی که از طریق آن‌ها سماگلوتید و تیرزپاتید قند خون را در دیابت نوع 2 کاهش می‌دهند، احتمالاً در دیابت نوع 1 نیز کار می کند. علاوه بر این، تعداد فزاینده ای از بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 1 دچار اضافه وزن یا چاقی هستند و این شرایط می تواند منجر به مقاومت به انسولین شود که کنترل قند خون را برای افراد مبتلا به دیابت نوع 1 دشوارتر می کند. بنابراین، این داروها ممکن است به ویژه برای این بیماران مفید باشد.

با این حال، هنوز اطلاعاتی در مورد میزان تأثیرگذاری آنها در این گروه وجود ندارد. برای رفع این مشکل، دکتر Snell-Bergeon و همکارانش اثربخشی این دو دارو را در بیماران T1D در یک کلینیک دیابت در ایالات متحده، ارزیابی کردند.

این مطالعه گذشته نگر شامل بررسی نمودارهای پزشکی 100 بزرگسال مبتلا به T1D بود که برای 50 نفر از آنها سماگلوتاید و برای 50 نفر دیگر تیرزپاتید تجویز شده بود. اکثریت (84٪ از کسانی که سماگلوتاید و 100٪ از کسانی که تیرزپاتید دریافت کردند) دچار اضافه وزن یا چاقی بودند.

شرکت‌کنندگان از نظر سن، جنس، مدت زمان دیابت، شاخص توده بدنی (BMI) و هموگلوبین گلیکوزیله(HbA1c -معیاری برای میزان کنترل قند خون) با 50 بیمار مبتلا به دیابت نوع 1 در گروه کنترل که این داروهای کاهش وزن را دریافت نمی‌کردند، مطابقت داده شدند. داده ها در ابتدا (قبل از شروع داروی کاهش وزن) و سپس تا یک سال برای هر شرکت کننده جمع آوری شد.

بین افراد دریافت کننده دارو و گروه کنترل از نظر میانگین سن (40 در مقابل 41 سال)، جنس (71 درصد در مقابل 72 درصد زن)، مدت زمان دیابت (26 سال در مقابل 27 سال)، BMI (34 در مقابل 34 کیلوگرم بر متر مربع) وHbA1c (7.3 درصد در مقابل 7.3 درصد) تفاوتی وجود نداشت. همه شرکت کنندگان برای دیابت خود انسولین مصرف می کردند. 75 درصد از افراد دریافت کننده دارو و 80 درصد از افراد کنترل از پمپ های انسولین استفاده کردند. بقیه انسولین را چندین بار در روز تزریق کردند.

نتایج نشان داد که افرادی که در گروه‌های semaglutide و tirzepatide بودند به طور قابل‌توجهی وزن بیشتری نسبت به گروه کنترل از دست دادند.

تقریباً تمام افرادی که تحت درمان با این داروها قرار گرفتند، حداقل 5 درصد از وزن بدن خود را از دست دادند (77 درصد از مصرف کنندگان سماگلوتاید، 93 درصد از مصرف کنندگان تیرزپاتید)، در مقایسه با 14 درصد از گروه کنترل.

همچنین، 47 درصد از افرادی که سماگلوتاید دریافت می کنند و 87 درصد از افرادی که تیرزپاتید دریافت کردند حداقل 10 درصد از وزن بدن خود را از دست داده اند (هیچ یک از افراد در گروه کنترل بیش از 10٪ از وزن خود را دست ندادند).

بیمارانی که تیرزپاتید مصرف می کردند، بیش از دو برابر افرادی که سماگلوتید مصرف می کردند، وزن کم کردند.

کسانی که سماگلوتاید مصرف می کردند به طور متوسط ​​9.1 درصد از وزن بدن خود را طی 12 ماه از دست دادند که معادل 19.2 پوند  یا 8.7 کیلوگرم است. BMI آنها به طور متوسط ​​در طی 12 ماه 3 کیلوگرم بر متر مربع کاهش یافت.

بیمارانی که تیرزپاتید مصرف می کردند، به طور متوسط ​​21.4 درصد از وزن بدن خود را پس از 12 ماه استفاده از دست دادند که معادل 49.4 پوند  یا 22.4 کیلوگرم است. BMI آنها به طور متوسط ​​پس از 12 ماه 7.5 کیلوگرم بر متر مربع کاهش یافت.

دکتر Snell-Bergeon، گفت: "این میزان کاهش وزن در مطالعات دیگر روی این داروها دیده شده است و احتمالاً خطر تعدادی از عواقب چاقی از جمله بیماری قلبی و مقاومت به انسولین را کاهش می دهد."

در مقابل، گروه کنترل پس از 12 ماه به طور متوسط ​​کمی وزن (0.4 درصد) اضافه کردند.قند خون یا کنترل گلایسمی در افرادی که از این داروها استفاده می کردند به میزان مشابهی بهبود یافت.تفاوتی در کاهش وزن بین کسانی که از پمپ انسولین استفاده می کردند و کسانی که انسولین تزریق می کردند وجود نداشت.با این حال، بیماران گروه تیرزپاتید توانستند میزان انسولین مصرفی خود را کاهش دهند.

هنگامی که وزن کمتر بدن آنها در بررسی دوز روزانه انسولین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در نظر گرفته شد، دوز انسولین به میزان 0.13 واحد در کیلوگرم در روز پس از 12 ماه درمان کاهش یافت که معادل با کاهش 18 درصدی نیاز به انسولین بود.

دکتر Snell-Bergeon، گفت: "این یک کاهش قابل توجه است و نشانه ای از بهبود مقاومت به انسولین است."

هیچ گزارشی از بستری شدن در بیمارستان به دلیل هیپوگلایسمی شدید یا کتوز( عوارض دیابت که می تواند زمانی رخ دهد که دیابت به اندازه کافی کنترل نشده باشد) در طول دوره مطالعه وجود نداشت.

محققان نتیجه گیری کردند که سماگلوتید و تیرزپاتید هر دو منجر به کاهش وزن و بهبود کنترل قند خون در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1، حتی در میان افرادی که از سیستم های تحویل خودکار انسولین استفاده می کردند، شد.

دکتر Snell-Bergeon، افزود: «تعداد فزاینده ای از افراد مبتلا به دیابت نوع 1 چاق هستند که تا حدی به دلیل انسولین درمانی فشرده برای مدیریت سطح قند خون آنها است که می تواند باعث افزایش وزن شود. سماگلوتاید و تیرزپاتید می توانند منجر به کاهش وزن قابل توجه در این بیماران و بهبود سطح قند خون آنها شوند که در نتیجه می توانند خطر عوارض چاقی و دیابت از جمله بیماری قلبی و مشکلات چشمی، عصبی و کلیوی را کاهش دهند. این داروها می توانند مکمل ارزشمندی برای انسولین تراپی در دیابت نوع 1 باشند. با این حال، اکنون آزمایشات بزرگتر و آینده نگر برای ارزیابی کامل ایمنی و اثربخشی آنها در بیماران دیابت نوع 1 که دارای اضافه وزن و چاقی هستند، مورد نیاز است».

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2024-09-semaglutide-tirzepatide-blood-sugar-weight.html